Tranen van de Piano nr. 2
Een vervolg, uitgebracht 8 jaar na het vorige werk, een nummer dat net als het vorige een verfijnde droefheid uitdrukt
Dit is het tweede werk, acht jaar na het eerste Piano Tears. Verfijnd verdriet is gevangen in de pianomelodie.
Opnieuw opgenomen in het reguliere pianoalbum Left Behind.
“Two things I like in particular about this track. It shows a very clear sense of phrase structure making the listening experience really simple and enjoyable. Also, the "B section" or second idea shows the artist took risks, harmonically speaking. And to add a third compliment, the performance is very good. ”
Er zijn twee dingen die ik bijzonder mooi vind aan dit stuk. De frasestructuur is zeer helder, waardoor het gemakkelijk en prettig is om naar te luisteren. Ook in deel B – het tweede idee – wordt duidelijk dat de componist een harmonisch avontuur is aangegaan. Als derde compliment: de uitvoering is ook erg goed.
“Un très beau morceau de piano solo, joué délicatement, plein de finesse de mélancolie. Sur le mix, peut-être que vous pourriez régler les aigus à la baisse car dans mon casque de mixage ça sonne un peu trop fort/violent pour une écoute optimale. Mais sinon j'aime beaucoup!”
Het is een prachtig pianostuk, delicaat gespeeld, vol precisie en melancholie. In de mix zou je de hoge frequenties misschien iets willen dempen. Op mijn mixkoptelefoon klinken de hoge tonen wat te luid en scherp voor comfortabel luisteren. Los daarvan vind ik het echt geweldig!
“very delicate and emotional sounding piece. the melody flows smoothly and freely. to me the melody has a sort of sadness to its tone, a longing of sorts which pulls at the heart. great dynamic range here to exemplify the track. wonderful performance”
Het is een zeer delicaat en emotioneel stuk. De melodie vloeit zacht en vrij. Voor mij zit er een vleugje droefheid in de melodie, en ik voel een soort verlangen dat het hart raakt. Er is een uitstekend dynamisch bereik dat het stuk goed tot zijn recht laat komen. Het is een prachtige uitvoering.
“La melodía, junto al arpegiado, transmite una gradable sensación de calma e intimidad. Sin embargo, una vez expuesto el tema y su variante, la repetición domina y la obra pierde fuerza expresiva.”
De melodie en arpeggio's stralen een aangename rust en intimiteit uit. Echter, zodra het thema en de variaties daarop worden gepresenteerd, wordt herhaling dominant, waardoor de expressieve kracht van het werk verzwakt.
3 pagina’s pianobladmuziek · 1 pagina over auteursrecht en gebruik
Piano- en arrangementversies, gerangschikt op volgorde van release.
Een blik op de bladmuziek
Het eerste kenmerk dat het onderscheidt van het vorige werk is de 3/4 maatsoort. Een melodie die in achtste noten beweegt gedurende één maat en vervolgens in de volgende maat blijft hangen op een lange noot, wisselt af met de stijgende arpeggio's van de linkerhand. In de aanvankelijke, op Cm gebaseerde progressie is het contrast tussen korte bewegingen en lang aangehouden noten duidelijk. De dalende passage, beginnend met een arpeggio in f, voegt meer expressie toe aan dit beknopte materiaal.
Vanaf maat 29 vervallen de drie mollen en verschuift het harmonische centrum. In het laatste deel verschijnt een melodisch patroon, vergelijkbaar met het begin, opnieuw boven Am–Em–Dm–Am. Het belangrijkste is dat, hoewel de ritmische contouren herkenbaar blijven, de toonhoogte en de harmonische achtergrond veranderen. Ten slotte wordt het Am-akkoord aangehouden met rit. en een fermate. Los van het feit dat het een vervolg is op het vorige werk, creëert deze partituur een eigen flow door middel van driekwartsmaat-ademhalingen en tonale verschuivingen.