Łzy fortepianu nr 2
Kontynuacja wydana 8 lat po poprzednim dziele, utwór wyrażający wyrafinowany smutek, podobnie jak poprzednia część
To drugi utwór, powracający osiem lat po pierwszym „Piano Tears”. Wyrafinowany smutek został uchwycony w melodii fortepianowej.
Ponownie dodane do regularnego albumu fortepianowego Left Behind.
“Two things I like in particular about this track. It shows a very clear sense of phrase structure making the listening experience really simple and enjoyable. Also, the "B section" or second idea shows the artist took risks, harmonically speaking. And to add a third compliment, the performance is very good. ”
Są dwie rzeczy, które szczególnie mi się podobają w tym utworze. Struktura fraz jest bardzo przejrzysta, dzięki czemu słucha się go łatwo i przyjemnie. Również w sekcji B – drugiej myśli – staje się oczywiste, że kompozytor wybrał się na harmoniczną przygodę. Trzecim atutem jest bardzo dobre wykonanie.
“Un très beau morceau de piano solo, joué délicatement, plein de finesse de mélancolie. Sur le mix, peut-être que vous pourriez régler les aigus à la baisse car dans mon casque de mixage ça sonne un peu trop fort/violent pour une écoute optimale. Mais sinon j'aime beaucoup!”
To bardzo piękny utwór na fortepian solo, grany delikatnie, z precyzją i melancholią. W miksie warto nieco obniżyć wysokie częstotliwości. Na moich słuchawkach miksujących wysokie tony brzmią nieco za głośno i ostro, co utrudnia komfortowe słuchanie. Poza tym, bardzo mi się podoba!
“very delicate and emotional sounding piece. the melody flows smoothly and freely. to me the melody has a sort of sadness to its tone, a longing of sorts which pulls at the heart. great dynamic range here to exemplify the track. wonderful performance”
To bardzo delikatny i emocjonalny utwór. Melodia płynie miękko i swobodnie. Dla mnie w tonie melodii słychać smutek i coś w rodzaju tęsknoty, która porusza serce. Doskonała dynamika utworu dobrze go oddaje. To wspaniałe wykonanie.
“La melodía, junto al arpegiado, transmite una gradable sensación de calma e intimidad. Sin embargo, una vez expuesto el tema y su variante, la repetición domina y la obra pierde fuerza expresiva.”
Melodia i arpeggia emanują przyjemnym spokojem i intymnością. Jednak po przedstawieniu tematu i jego wariacji, powtarzalność staje się dominująca, osłabiając siłę wyrazu utworu.
3 strony nut fortepianowych · 1 strona informacji o prawach autorskich i użytkowaniu
Wersje fortepianowe i aranżacje uporządkowane według kolejności wydania.
Spojrzenie na nuty
Pierwszą wskazówką odróżniającą go od poprzedniego utworu jest metrum 3/4. Melodia, która w jednym takcie porusza się w ósemkach, a następnie w kolejnym takcie zatrzymuje się na długiej nucie, przeplata się ze wznoszącymi się arpeggio lewej ręki. W początkowej progresji, skoncentrowanej na Cm, wyraźny jest kontrast między krótkimi ruchami a długimi dźwiękami. Zstępujący fragment rozpoczynający się arpeggio w f-dur dodaje temu zwięzłemu materiałowi większej ekspresji.
Od taktu 29 trzy bemole zostają zniesione, a centrum harmoniczne ulega przesunięciu. W dalszej części, nad akordami Am–Em–Dm–Am, ponownie pojawia się schemat melodyczny podobny do początkowego. Kluczem jest to, że choć zarys rytmiczny pozostaje rozpoznawalny, zmienia się wysokość dźwięku i tło harmoniczne. Na koniec akord Am jest utrzymywany za pomocą ritardanda (rit.) i fermaty. Poza tym, że jest to kontynuacja poprzedniego utworu, ta partytura ustanawia własny przepływ poprzez puls w metrum trójdzielnym i przesunięcia tonalne.