27.04. · Wydanie
A Poor Man’s Life
Utwór fortepianowy kompozytora Lee Sang Gula, niosący ukojenie wszystkim smutnym i zranionym ludziom na tym świecie. Mam nadzieję, że ten utwór przyniesie choć odrobinę ukojenia Twojemu sercu… …
Ludzie płyną dalej, nie potrafiąc odpowiedzieć na pytanie: „Dlaczego się urodziłeś?”
Płyną dalej, ciągle walcząc i zajęci, niezdolni do osiągnięcia czegokolwiek.
Płyną dalej i znikają, zanim się obejrzą.
Ciężar jest zbyt ciężki, by spojrzeć wstecz. Po prostu płyną dalej.
Westchnąłem głęboko. Dźwięk westchnienia rozbrzmiewa długo. Potem nawet to wkrótce znika.
Jakby nigdy nic nie istniało.
Ja również odpływam. Ciężar jest zbyt ciężki, by spojrzeć wstecz.
Gram na pianinie jak długie westchnienie. A potem znikam.
Znikam, mając nadzieję, że powoli zniknę.









Spojrzenie na nuty
Pod powolnym, głębokim oddechem Adagio lewa ręka nieustannie powtarza szesnastki. Prawa ręka podtrzymuje dźwięki znacznie dłużej, poruszając się krótko na końcu zdania. Współistnienie drobnych ruchów w akompaniamencie i długiego oddechu melodii stanowi istotę tej partytury. Fakt, że obie ręce są zapisane kluczem wiolinowym we wstępie, również wskazuje, że historia zaczyna się w stosunkowo lżejszym rejestrze, a nie ciężkim basie.
W f w takcie 15 melodia prawej ręki rozszerza się do oktawy, a powstaje niski dźwięk, który jest podtrzymywany przez lewą rękę. Wraz ze wzrostem głośności i rejestru, powtórzenie poprzedniego fragmentu nabiera innego ciężaru. Następnie, poprzez powtórzenie i kodę, utwór powraca do subtelnej faktury MP, pozostawiając pauzę po akordzie Am. Obraz długiego westchnienia, opisany przez kompozytora, można odczytać w partyturze dzięki przerwom między krótkimi, przeciągłymi akompaniamentami a rozciągniętymi melodiami.